Achter het boek
Niet omdat er nog te weinig over Twin Flames te vinden is. Daar kunnen we rustig een paar internetlevens mee vullen. Ik schreef het omdat ik iets miste in veel van wat ik tegenkwam.
De afgelopen tijd was het achter de schermen soms stiller bij Divine Balance. Niet omdat er niets gebeurde. Integendeel. Ik zat vooral heel veel achter mijn laptop. Schrijven, schrappen, opnieuw schrijven, één zin drie keer terugzetten en hem daarna tóch weer verwijderen.
Daar kwam uiteindelijk TWIN FLAMES – De reis naar heling, herkenning en heelheid uit voort.
Op een gegeven moment dacht ik: maar waar bén jij zelf eigenlijk gebleven?
Online gaat het vaak over: Wie is die ander voor mij? Is dit mijn Twin Flame? Is dit separation? Is hij de runner? Wanneer komt er reunion?
Ik snap die vragen. Echt. Als een verbinding je hele systeem op z’n kop zet, wil je ergens houvast. Alleen merkte ik dat al die labels ook iets kunnen verbergen: jijzelf. Je eigen angst. Je hoop. Je neiging om te wachten. De grenzen die steeds een stukje opschuiven.
En toen bleef er één vraag hangen:
Wat brengt deze verbinding in míj naar boven?
Want daar gebeurt nogal wat. Angst. Oude pijn. Hechting. Hoop. Fantasie. Projectie. Grenzen die ineens verrassend rekbaar blijken. En soms ook echt iets moois: wakker worden, eerlijker naar jezelf kijken, keuzes maken die je daarvoor bleef uitstellen.
Ik wilde niet nog een reunion-belofte schrijven
Ik wilde nadrukkelijk geen boek maken dat zegt: als jij maar genoeg heelt, loslaat of je vibratie hoog krijgt, dan komt die ander terug.
Zo werkt vrije wil niet. En eerlijk gezegd vind ik het ook nogal wreed om iemand die pijn heeft het idee te geven dat een hereniging vooral afhangt van hoe goed diegene zichzelf ‘heelt’.
Een verbinding kan betekenisvol zijn. Spiritueel zelfs. En toch kan het nodig zijn om een grens te trekken, afstand te nemen of te accepteren dat je niet weet hoe het verhaal verdergaat.
Heelheid klinkt grootser dan het in de praktijk is
Heelheid betekent voor mij niet dat je perfect geheeld bent, nooit meer verdriet hebt of iemand uit je hart moet wissen.
Het betekent wel dat je leven niet volledig ophoudt bij één persoon. Dat je dromen, lichaam, vriendschappen, werk, plezier en toekomst óók blijven bestaan. Dat je jezelf niet eindeloos verlaat om een verbinding vast te houden.
En misschien is dat uiteindelijk wel de kern van het boek: een bijzondere verbinding mag onderdeel zijn van je levensverhaal. Ze hoeft niet je hele identiteit te worden.
Pijn is geen bewijs dat je voor iemand bestemd bent. Maar wat die pijn zichtbaar maakt, kan wel iets zijn waar je mee verder kunt.
Nieuwsgierig naar het boek?
Je vindt op de boekpagina meer over de inhoud, insteek en voor wie ik het geschreven heb.
Een eerlijk boek over Twin Flames
Ik wilde een boek schrijven dat ruimte laat voor het spirituele karakter van een intense verbinding, zonder verantwoordelijkheid weg te poetsen. Herkenning kan overweldigend zijn. Dat betekent nog niet dat grensoverschrijding, wachten of jezelf verliezen ineens liefde wordt. Juist wanneer een band diep raakt, wordt het belangrijk om onderscheid te leren maken tussen intuïtie, verlangen, angst en oude hechtingspatronen.
De psychologie kijkt op haar eigen manier naar hechting en hoe eerdere ervaringen invloed kunnen hebben op emoties en relaties. Wie dat perspectief wil verkennen, kan meer lezen over attachment-based psychotherapy bij de APA. Mijn boek stelt geen diagnose en probeert spiritualiteit niet weg te verklaren. Het nodigt je uit om beide kanten serieus te nemen: wat je diep vanbinnen ervaart én wat er in het echte leven gebeurt.
De krachtigste vraag blijft daarom niet: “Hoe krijg ik de ander terug?” maar: “Wat vraagt dit van mij?”